Artystka o szerokich horyzontach i wieloletniej pasji do malarstwa. Najpierw były nieśmiałe obrazki, jak pierwsze kreski na papierze, później coraz odważniejsze, prowadzące ją ku ludziom i ich wrażliwości. Na młodzieżowych obozach, które prowadziła, uczyła nie tylko techniki, lecz także patrzenia: na światło, na cień i na to, co pomiędzy. Zaczynała od akrylu, wierna czerni i bieli, jakby w tych dwóch barwach mieściła się cała opowieść o kontrastach życia. Z czasem także jej droga skręciła ku batikowi, czyli sztuce, która wymaga cierpliwości, skupienia i pokory. Zawodowo związana była z edukacją jako nauczycielka historii. Równolegle pracowała jako reporterka i dziennikarka lokalnej telewizji, ucząc się słuchać historii innych, by później przekuwać je w obrazy. Obecnie tworzy przede wszystkim akwarele, choć do akrylu wraca z sentymentem. Inspirują ją krajobrazy, natura oraz tematy wymagające odwagi i refleksji. Najbardziej jednak kocha naturę, a w niej magnolie, które powracają w jej pracach jak motyw serca. W jej twórczości widać drogę, którą przeszła. Od prostoty ku coraz większej świadomości formy, koloru i emocji, jakie mogą nieść. Każdy obraz jest dla niej rozmową z naturą, z drugim człowiekiem, ale też z samą sobą. Poza malarstwem pisze wiersze, w których podobnie jak w swoich obrazach, szuka światła ukrytego w codzienności. Zauroczona energią i zaangażowaniem artystów z Lubińskiego Stowarzyszenia Twórców Kultury, których twórczość i spotkania wernisażowe od dawna śledziła z bliska, postanowiła do nich dołączyć co stało się w kwietniu 2026 roku. Wstąpiła tam jak do domu, odnajdując w nim wspólnotę pasji i energii, w którym sztuka oddycha pełniej.